tatara tatara tatara TA

Manuela.
Ese houbera sido o meu nome se miña nai lle houbera feito caso ao meu pai. Ao final tocoume Elisa porque miña bisavóa chamábase así, tamén o elixiu meu pai.
Un día ocorreuseme preguntar porque a elección era Elisa ou Manuela e meu pai contesteume que Manuela era o nome da miña tataravóa e por iso era un posible nome.
Obviamente, eu non a cheguei a coñecer nunca pero ese día que preguntei contaronme algunhas cousas dela e a verdade e que non comprendín moi ben o que podía significar todo o que ela vivira.
Cando vin unha foto súa entendino todo mellor, a súa mirada trasmitíame moitas máis cousas que calquera historia, conto ou lenda dela podería significar para min.
O primeiro no que me fixo cando coñeco a alguén é na súa mirada, e pode soar típico pero é así. Aínda así hai un pequeno mátiz porque toda a xente se fixa nos ollos pero eu fíxome nas miradas que para min é o único camiño para chegar ao interior dunha persoa.
Non sabemos cando naceu nin morreu pero facendo cálculos tivo que nacer hacia o 1880

Aquí ela ten entre 60 e 70 anos e este aspecto e de alguén bastante máis maior pero o seu pequeno sorriso é máis inocente que ca o de algún adulto. Esta claro que nesa
época o tempo pasaba por enriba da xente dando fortes pasos e deixaba as súas pegadas no rostro das persoas, a Manuela pasaballe iso.

Ter seis fillos no 1900 non era nada fácil e menos se o teu marido morre ao pouco de nacer estes nenos.
Podedes ver nos seus ollos o paso da Guerra de Cuba , da Dictadura de Primo de Rivera , da Segunda República, da Guerra Cívil e da Dictadura Franquista?

Non sei se ela sería republicana ou falanxista, porque na época ou eras dun bando ou eras doutro. O que creo é que ela tivo que vivir todo aquilo, as cartillas de racionamiento para a alimentación, que os seus irmás tiveran que loitar en bandos diferentes e nin se quera o fixeran por elección quizáis ou lle morrera un irmá, un pai ou un curmá na guerra.
A expresión dos seus ollos non mostra o contrario e a ver quen pode levar a contraria ao nivel de sinceridade máis extrema, unha mirada e un extraño sorriso.
Mirandoa detenidamente a min tenme un certo parecido ao cadro de Leonardo Da Vinci, a Mona Lisa. Isto non o digo nada máis que para darlle un pouco de humor ao asunto xa que me parece unha fotografía bastante mística.
Se lle tapamos os ollos parece que ri, pero se lle tapamos a boca parece que está chorando, podedes velo? bueno, máis ben sentilo.
Para min esta entrada está chea de sentimento e gran historia.

O que non vai de vivo, vai de morto.

Aquí vos deixo o último video que se me ocurreu facer. Decidín poñerme na pel dunha irmandiña e este foi o resultado de contar unha historia dunha maneira un pouco diferente. 

Bazán contra o convenio

Galicia ceibe, palabras que se me veñen á mente cada vez que teño que facer unha entrada. 

Busquei en internet, fun a biblioteca do meu concello e, francamente, non atopei nada que me chamara a atención, nada que fora suficiente para min como para crear algo que merecese a pena ler. Non sei se isto valerá a pena pero para min é máis valioso que calquera información que puidera atopar nos libros, revistas ou periodicos. 

Pensaba que para atopar algo especial debería irme ao pasado máis pasado que coñezo, aos Irmandiños, ao Medulio ou algo así. 

Inocente de min, non sabía que unha historia especial gardabáa alguén con meu apelido, ou máis ben, eu tiña o seu apelido. Esta historia non trata da revolución industrial ou da rebelión do pobo contra os nobles, senón que trata o rexeitamento de Bazán por firmar o convenio das factorias dos traballadores. 

Quén ma contou foi miña nai porque, cando se produciu unha manifestación en contra do convenio, ela estaba alí e só tiña 15 anos. 

"Todo sucedeu un 10 de marzo de 1972, os traballadores de Bazán chegaron aos seus traballos e non se podía entrar porque o día anterior foran expulsados de alí pola policía. Os obreiros decidiron dirixirse á factoria de Astano para buscar apoio doutros traballadores e alí o paso estaba cortado pola Policía Nacional. 

A policía cargou contra os traballadores a balazos e os obreiros defendéronse con pedras, morreron dúas personas, Daniel e Amador e outras moitas resultaron heridas.

Eu cheguei a Ferrol sobre as nove da mañá e na plaza de España atopei a moreas de homes dicindo: HAI QUE MATALOS!

Non entendía nada porque de todo o que che contei entereime máis tarde. Tiven moito medo, crucei a plaza a toda pastilla e funme para o meu traballo que de principio abreu, pero a media mañá viñeron os piquetes a cerrar todos os negocios. 

A cidade paralizouse, non había coches de liña, non había taxis nin trenes. Non había maneira de entrar nin sair de Ferrol. Tampouco sabíamos nada, a radio non dicía nada e a xente das aldeas coma miña nai estaba moi preocupada porque tiña en Ferrol un home, unha filla e un fillo dos que non sabía nada.

Nunca pasei tanto medo coma ese día, aquilo parecía o principio dunha guerra, ou polo menos do que eu concibo como guerra, só había homes a berros e con moita rabia. 

Meu pai veu a por min e polo meu irmán, que estaba no instituto, e chamou a un taxi de Valdoviño que dixo que só podía chegar ata As Sindicales, que de ahí non pasaría porque non se sabía o que había no centro. 

Fumos andando ata As Sindicales e alí collemos o taxi e volvemos á casa, no camiño encontramos a miña nai andando pola carretera, viña na nosa busca. 

Non podo recordar nada máis dese día, o medo que pasei, a angustia que vivín e as verdadeiras revoltas galegas que eu descoñecía." 

Sempre nos din que Galicia é sumisa, 

que en Galicia non houbo guerra, pero porfavor,

que llo pregunten á miña nai. 

Revoltas grandes ou pequenas que van marcando

a nosa terra e tamén á nosa xente. 

Instrumento de labranza de folla curva, grosa e forte co mango máis longo ca o da fouciña

Coñecedesme. Sabedes qué son, o que represento e o que fun fai anos. 

Non, probablemente non estea nas vosas casas pero sí nas dos vosos avós ou bisavós. Nun tempo fun moi importante, agora moitos levan un amuleto da sorte consigo que nunca poden deixar na casa, pois cara o 1922 ningún labrego podía saír sen min da súa casa. 

Recordo aqueles tempos en Sobredo nos que fun un arma, cando seguei brazos e pernas e fendinlle a cabeza a señoritos feudais, o meu dono collíame con rabia, con ganas de loitar e abofé que loitamos. 

Unhas mans fortes e rudas suxeitábanme, alzáronme no aire e escoitei como alguén pronunciaba as verbas de Basilio Álvarez. Él nomeabame, non teño un recordo nítido pero lembro que dícía: 

"Os nosos campesiños apercibíronse de que a fouce tanto tronza a herba como serve pra espantar o capataz e que á dinamita cústalle máis esnaquizar a pedra viva que os edificios carcomidos" 

Que orgullosa me sentín nese momento, sabía que valía pra loitar aínda que os señoritos nunca creran en min, eles enfrentábanse ao meu dono coas armas de fogo máis modernas do momento e eu alí estaba, empuñada por un home que levaba toda a vida traballando comigo e con máis azadas, intentado pagarlle as rendas aos señores das terras, con cinco fillos que criar e sen saber que ía a ser do seu futuro. A ocasión merecíase descargar toda esa rabia e facer dela anacos cos nobles que nos reprimían. 

Nunha mañá fría de novembro tivo lugar o enzarzamento, soaban as campás coma se estiveran loucas e sen ningún control, de feito pregunteilles que era o que sucedía e nin contestaron, convertéronse nunhas maleducadas ou quizáis tamén estaban fartas das miñas estúpidas preguntas, sempre me contaban quen morría pero aquel, non debía de ser o seu día. Erguéronme, saín ao frío, iba empuñada, moita velocidade, demasiada velocidade, caín, colléronme e de súpeto estaba con moitas coma min, todas iguais, asustadas coma os nosos donos pero con ganas de acabar con todo aquilo do que estábamos fartos. A rabia das persoas eran tan grande que ata chegaba aos obxectos coma nós, digno de admirar. 

Dende o alto vin coma un exército da garda cívil achegábase, estremécinme pero fun a por todos eles. 

Un paso, dous, tres, a cada paso a rabia aumentaba como tamén o medo. 

Coma quen non o espera, disparos, disparos indiscriminados por todos lados. Seguín adiante, caeron ao meu lado varios, pero eu seguín e enfronteime como puiden a aquela que se ría, chamábana escopeta, nunca vira unha igual, era rara, tiña a boca aberta e mireira desafiante durante unha milésima de segundo logo o seu dono golpeou ao meu con ela na cabeza, fendeulla e o meu amado dono labrego e eu comezamos a dar pasos torpes, pasos de baile desorientados que acabaron por tumbarnos no chan, ata que non sei moi ben como, da boca da puta escopeta saiu unha boliña negra, puiden ver como saía a cámara lenta de alí, como voaba hacia a dirección que o señor marcara, como directamente se introduciu na cabeza do meu amo. 

Chorei, chorei ríos de sangue, as mans rudas que sempre me suxeitaran perderon toda a forza e quedei deitada no chan, coma el. Quedei alí, toda a tarde, toda a noite chorando, a el levárono e deixei de chorar. Xa non tiña nada, estaba soa pero non podía permitir que iso me vencera, comecei a pensar en todos os homenaxes que me fixeran. 

Como o símbolo da bandeira comunista ou cando Cabanillas escribiu un poema no que me nomeou e fun símbolo de loita novamente, reciteino.

É noite e a lúa

seus raios desfía.

¿Qué é aquelo que-en medio

da eira rebrila?

¿Qué é aquelo que loce

como unha estreliña

e fái que o labrego

tembrando se espila?

¡Das xentes do embargo

librada á rapiña,

no chan, unha fouce

quedóu esquecida!

O probe paisano,

erguéndose axiña,

a fouce recolle

como unha reliquia;

e o mesmo que fora

aquela filliña

que Dios lle levara,

xa a arrolla xa a bica,

rosmando antre dentes:

¡Ou fouce bendita,

xa séi o que queres!

¡Que faga xusticia!

Non sei canto tempo estiven lembrando, iso non o recordo, que irónico.

Despois de xa estar cansa de tanto pensar sentín como unhas mans suaves e pequenas agarrabanme, levantabanme e escoitei: Mira mamá voume quedar isto para facer como os veciños, vou loitar para facer xustiza. 

O único que nos pertence

Despois de moito cavilar e darlle voltas a diferentes ideas, quédome como empecei, sen nada. Non é que non haxa dirversas maneiras de expresar a cultura galega é que non encontro a que me define plenamente. O teatro, o cine, a música, a pintura, a escultura e incluso a aquitectura poderían formar parte de min, formar parte de cada un de nós.
Penso que chegada a esta última entrada de Galcia Culta poido, e gustaríame, sacar unha conclusión.
Ademáis de todas estas formas ás que pode adaptarse a cultura galega, penso que cultura tamén somos nós, quero dicir, se o pensamos ben o que un fai reflexa quen é un e por iso cada proxecto que sae de nós somos nós adquirindo novas formas. Non me comparedes estas dúas frases coa metafísica de Aristóteles ou a teoría das ideas de Platón, pero quero con poucas palabras facervos pensar un pouco.
Cada unha das entradas que fixen trataron sobre temas diferentes pero ao fin e ao cabo non son só temas senón tamén persoas que é a donde quero chegar eu, ás persoas, e como eu o resto de actores, actrices, pintores, escultores, directores, arquitectos e músicos do mundo, porque o importante ven a ser iso, crear un sentimento a alguén.
Xa, xa, xa..agora me diredes que non, que a moitos o que lles importa son os cartos que levan no peto, como diría miña avóa, pero a todos os que pensades iso a verdade e que tamén vos está causando un sentimento de rabia polo tanto están chegando ao voso interior sin intención si quera.
Pois ben o único que pretendía con estas poucas letrras e palabras era dicir que cultura e igual a sentimentos e que sen eles, por moita cultura que se cultive pouco froito se vai quitar dela, así que se algunha vez pensades ou botades de menos algo da vosa cultura, acordadevos de vós mesmos, ao fin e ao cabo é o único que nos pertence.

Chanfaina de filmes

Disfrutade o video e espero que vos guste :)

Dende Malpica para o mundo

Impresión 3D.

Estou segura de que poucos sabedes do que falo, de feito moitos non teredes nin idea de que vai o asunto, de que é iso da impresión 3D... como a cara que se lle queda aos vellos cando lles falan do tal skype que disque se pode ver a unha persoa que está na outra punta do mundo, pois igual. Imaxino a moitos de vos cunha cara similar.

Gustaríame darlle un pouco de luz ao asunto do deseño, en concreto da impresión 3D, unha nova e innovadora forma de crear obxectos a partir dun prototipo deseñado por un ordenador, algo que fai 20 anos sería impensable. Como exemplo vouvos ensinar a un tipo galego que está triunfando neste eido, no só en Galicia e España senón tamén en países como Israel e demáis. Pero antes de mostrarvos o triunfo polo mundo deste galego primeiro hai que facerse unha idea como funcionan as impresoras 3D, como son, como funcionan e que son capaces de facer, dende unha bisagra dunha porta, pasando por unha caixa ata facer unha mini Torre Eiffel con todos os detalles. Mirade como se pode facer algo así: 

Neste video móstrase unha impresora 3D de Ecuador pero non fai falta irse tan lonxe para atopar cousas similares no noso país. Hoxe en día Javier Loureiro é un dos empresarios emprendedores que que está chegando ao mellor do mellor gracias a súa empresa na que fabrica productos para as impresoras 3D. A súa empresa chámase Static Boards que conta cunha paxina web tamén versionada en inglés que ten unhas imaxes da impresora moi chulas. 

Javier reside en Malpica e alí é onde elabora todas as pezas da impresora que logo comercializa en distintos países do mundo.

Preguntarédesvos como un home de Malpica que aínda hoxe reside alí fixo que as súas pezas chegaran ata Israel. Pois é algo moi sinxelo de responder, non preciso se quera información porque creo, aínda que non teño a verdade absoluta, que todo é producto do enxeño, da ambición e sobre todo por apostar polo seu soño aínda sendo ben diferente ao da maioría da xente, pero non podemos xulgalo, cada un ten o seu e non por iso é mellor ou peor, máis imposible ou menos simplemente é seu. 

Javier apostou polo que el quería facer, e gracias ao seu esforzo e a súa muller hoxe está onde está, expandendo a súas pezas por todo o mundo, dende Malpica para Francia, Estados Unidos, Israel etc. 

Fai unha semana ou menos dedicouselle unha noticia en "La Voz de Galicia", nela contase todo o que fixo antes de este proxecto e paréceme digno de ler. 

Non entendo porque se lle dará tan pouca importancia a este ámbito da cultura, porque verdadeiramente é super importante, quen pensa que dentro duns anos pode ter unha impresora na súa casa que se lle rompe a tapa a unha fiambreira pode elaborar outra NA SÚA PROPIA CASA. Non vos parece moi útil? Porque como iso, moitas cousas máis. 

En fin, nesta ocasión non encontro mellor frase para rematar a entrada qué a que un día dixo o filósofo Kant: "Ten valor de servirte  da túa propia intelixencia".